BİRLİK NASIL OLUŞUR

[HUSEYNİ SEVDA!..]

BİRLİK NASIL OLUŞUR

Müslümanlar, içerisinde batılın bulunmadığı, hiç bir yolla batılın kendisine sızamayacağı "Ona ne önünden ne de ardından batıl yanaşamaz...”(Fussilet: 42) hiçbir tahrif elinin de ona uzanamayacağı "Şüphe yok ki Kur'ân'ı biz in­dirdik ve koruyucusu da bizleriz.”(Hicr: 9) mukaddes Kur'ân'ı kerime, onun açıklayıcısı olan Resul-i Ekrem(s.a.a)'in sünnetine ve Ehl-i beyt'e sahiptirler.

Hiçbir şeye muhtaç olmayan tek bir ilaha inanır, Pey­gamberleri Hz. Muhammed bin Abdullah'ı vahyin emin ve koruyucusu bilir, Kur'ân ve sünnete itaatte bulunur, Ehlibeyt(a.s)in yüce makamını itiraf eder, aym kıbleye yönelerek namaza dururlar. Ayrıca birçok helal ve haram konusunda da ortak görüştedirler. Ama bazı ilmi ve mez­hebi ayrıntılarda görüş farklılıklarına varmaları doğal bir hak ve ilmi tartışmaların kaçınılmaz özelliklerindendir. Bundan dolayı, görüş ayrılıklarının hiç bir surette bu ümmetin evlatlarım tefrikaya düşürecek boyutlarda ol­maması gerekir.

Peygamber (s.a.a) ve onun Ehl-i beyti'nin bulunmadığı ve şeriat hükümlerinin direk olarak onlardan öğrenilme­sinin imkânsız olduğu bir dönemde, şer'i hükümlere on­ların bize öğrettiği şekliyle ulaşabiliriz. Bu yoldaki tek a-zığımız ise kitap, sünnet ve o yüce insanlardan öğrendi­ğimiz kurallardır. İşte tam bu noktada Özelliklede sosyal yaşam dairesinin genişlemesi, yeni oluşumlar, ortaya atı­lan yeni iddialar ve yeni konuların ortaya çıkmasıyla mezheplerin ilmi ve fikhi görüş ayrılıkları şekilleniyor.

Bu durum ilmi bir gerçek olmakla beraber zorunluda olsa içtihad babında kendini gösterir. Çünkü müçtehitlerin tüm "gerçek şer'i hükümleri" eksiksiz olarak elde etmeleri mümkün değildir. İçtihad eden birisi bazen doğru bir hüküm elde ederken bazen de edemez. Müçtehit şer'i kurallar dâhilinde hareket ettiği müddetçe sorumluluk altına girmez, aksine kendisine mükâfat bile var elbette İslam dünyasının önde gelen âlimleri, içtihad kapısının açık olmasını fırsat bilerek, tek kaynak olan Kur'ân ve sünnet ışığında ilmen kabul edilmiş usul dâhilinde yapılacak araştırma ve tartışmalarla bu sorunu genel kural ve başlıklar altında belirleyebilir, yine Kur'ân ve sünnet çerçevesinde taassuptan uzak, yersiz polemiklere girişmeksizin, asılsız fikir ve eğilimlerden kaçınarak, za­yıf hadis ve senetsiz rivayetleri gerçeklerinden ayırt ede­bilir ve söz konusu ihtilafı sorunlarını geride bırakıp tam bir görüş birliğine varabilirler.

Böylesi bir yaklaşım ve yöntem düşünülür veya uygulanırsa bir diğerinin fikirlerini benimsemeseler dahi, en azından birbirlerini hoş karşılar ve tüm bu görüş ayrılıklarına rağmen karşılıklı saygı anlayışla tek bir safta yer alabilirler.

Örnek vermek gerekirse;

Eğer Hanefi mezhebi uleması, İmamiye Şia'sı ve Şafii mezhebi müntesiplerinin, kazanma gücü bulunan şahısla­rın zekâttan yararlanamayacağı veya bedenden kan sız-masıyla abdestin bozulmayacağı fetvalarım içeren ve bunların sahih deliller ile gerçek sünnete uygun olduğu şeklindeki beyanatlarıyla karşılaşırlarsa,  her ne kadar kendi mezheplerinde bunun aksi ise de, söz konusu durum herhangi bir sorun yaratmayacaktır.

Aynı şekilde. İmamiye Şia'sı ve Hanbelî mezhebinin namazdaki birinci teşehhüdün vacip olduğuna dair delil göstererek vermiş oldukları fetva, diğer mezheplerce va­cip olmamasına rağmen, onların nefret ve hışmına uğra­yacağı anlamına da gelmez.

Yine aynı duyarlılıkla hareket edilirse, cemaat nama­zını farz bilen Hanbelî mezhebine, bu hükmü farz olarak değil de müstehap olarak kabul eden Şia, Şafii, Maliki ve Hanefi mezhepleri tarafından herhangi bir sataşma söz konusu olmayacaktır.

Allah'u Teâla'nm da razı olacağı bu tarz devam ettiri­lirse, İmamiye Şia'sının, Kur'ân ve sünnetten kâfi deliller göstererek, bu delillere dayandırdığı ve şartlan oranında helal sayılabilecek muta nikahı ve yahut din, can, mal ve haysiyetin korunması için, yapılan araştırmalardan sonra vacip olabilen takiye mevzusu ki, bunların hepside kitap, sünnet, akli delil ve müminlerin yaşantılarına bakılarak kabul edilmiştir, diğer bir mezhep mensubu veya uleması tarafından doğru kabul edilmese bile herhangi bir sorun yaşatmayacaktır. Çünkü bu fetvaların kaynağı ve çıkış noktası İslam ulemasının, kabul ettiği bir kaynaktır.

Kur'an, sünnet ve gerçek temel esaslar göz önünde bu­lundurularak şer'i hükümler çıkarmak, İslam'ın gerçekle­re ulaşabilmek için vesile kılıp, tasvip ettiği ilmi bir konu ve meşru bir yöntemdir. Bütün İslam âlimleri ve araştır­macılarının da, böylesi bir yöntemi esas alarak, bu şiar paralelinde çalışmaları gerekir. Böyle bir tutum sergile­mek yüce dinimizin, büyük ilim erbabı şahsiyetleri ve sönmeyen parlak yıldızları tarafından, caiz görülmüştür ve (Dörtten az veya çok gibi bir sınırlamayı) kabul etmemişlerdir. Bu münasebetle çağımızın hür düşünürlerinden "Mısır el- Ezher Üniversitesi" yüksek öğrenim kurulu başkanı değerli alim şeyh Muhammed Şaltut, Şia'nın da hüküm çıkarma konusunda kabul gördüğü kaynaklara dayanarak, dört Ehl-i sünnet mezhebine hitaben yayınlamış olduğu fetvasında İmamiyc şiasının da diğer mezhepler gibi taklit edilmesinin caiz olduğunu belirtmiş ve bu fetvası yine aynı üniversitenin öğretim görevlisi olan Dr. Şeyh Muhammed Fehham tarafından da teyit edilmiştir.

Şeyh Şaltut; Halkın bir kısmı, Müslüman bir şahsın sağlıklı bir şekilde ibadet ve İslam hükümlerini uygula­yabilmesi için dört mezhepten birine tabi olması gerekti­ğini söylüyor. Acaba siz bu konu hakkında ne düşüyorsu­nuz? Diye kendisine yöneltilen soruya verdiği yanıtla ta­rihi sayılabilecek fetvasını vermiş oldu: Caferi adıyla meşhur olan Şia'nın oniki imam mezhebi, diğer mez­hepler gibi hak ve ona uymak diğer Ehl-i sünnet mez­heplerinden birine uymak gibi caizdir."

Evet, eğer bu şekil İslami ve meşru bir üslup ile olay­ların üzerine gidilir ve bu tarzda bir yaklaşım kullanırsa ve bunda da ısrarlı olunur ise ıslah edici alimler ve bir ta­kım Müslümanlar, ayet ve rivayetlerden yola çıkarak ve hiçbir aykırılık taşımadığı halde kabul edilir bir üslup kullanmalarına rağmen inandıkları "recat"([2]) akidesinden dolayı bu derece rencide edilmezdiler. Yine eğer Allah tarafından da kabul görülen bu yöntem örnek alınırsa Müslüman âlimlerce büyük bir çoğunluğunun ayet ve ri­vayetlere dayandırıldığı, yöneltilen sorulan incelikle ce­vaplandıran, şüpheleri bertaraf edip sorunları kökünden çözen "beda"([3]) konusunun böylesi eleştiri ve saldırılara maruz kalmaması gerekirdi. Eğer bazı Müslümanlar, el­deki rivayet ve hadislere uygun olarak "sakaleyn" hadi­sine inanıyor ve fıkıhta da Peygamber (s.a.a)'in Ehl-i beyt'ini taklit ediyorlar ise beşinci mezhep adı altında onlardan kaçmamak gerekir.

Yüce Allah'ında hoşuna gidecek bu haklı yaklaşımla sevgi ve nefretin ölçüleri belirtilir, usuli ve dini kurallar ile Kur'ân'ı Kerim ve Peygamber(s.a.a)'in sünneti çerçe­vesinde "Meselelere"([4]) yaklaşılırsa, ümmetin birliği sağ­lanmış olur ve bu birlik karşısında hiçbir bağnaz düşman tutunamaz.

Bu haklı görüş ile yazmış olduklarımız konunun sadce bir bölümünü oluşturuyor.

[kerbela şahidi]

ALLAH RAZI OLSUN İNŞ...