(Bu paylaşımda Veysel Başçı'nın "İmam Humeyni'nin Mistik Şiirleri ve Tasavvuf Retoriği" başlıklı
araştırmasından yararlanılmıştır..)
Gazel ve Rubailer…
İmam Humeynî’nin şiirlerini birinci, ikinci ve üçüncü dönem şeklinde üç ayrı döneme ayırabiliriz.
Birinci dönem şiirleri, daha çok Horasan üslubu –sebk-i Horasan- ile söylenmiş kasideleri andırır.
“Hindi” mahlasını kullandığı İkinci dönem şiirleri ise İsfahan üslubuna –sebk-i İsfehani- yakın
şiirlerdir. Bu mahlasla yazdığı şiirler daha çok gençlik yıllarına ait şiirlerdir.
Aşağıda ki gazel örneğinde olduğu gibi;
Dost aşığı renginden bellidir
Kalpsiz oluşu dar gönlünden bellidir
Sözünü yumuşatmak olmaz ki;
Bu söz, taş kalbinden bellidir
Sulh kapısından dışarı gelmesin dost
Bugün artık savaşından bellidir
Meyzededir, kızıl yüzünden sordu
Sarhoşluk güzel gözlerinden bellidir
Dost bu gece âşıkların ardındadır
Ben demiyorum şöhretinden bellidir
Aşkının sırrı demesin «Hindi»
Ben ne yapayım ki renginden bellidir…[1]
------------------------------
[1] —Divan-ı İmam, Mecmua-ı Eş’ar İmam Humeyni, Telikat; Ali Ekber Reşad,
Müessese-i Çap ve Neşr Uruç, (vabesteh be Müessese-i Tenzim ve
Neşr Asar-ı İmam Humeyni).
