İMAM SADIK(a.s)

[HuseyninDivaneleri]

İMAM SADIK(a.s)

 

Ebu Amr Cahiz:

Cafer b. Muhammed ilim ve fıkhıyla dünyayı doldurmuştur. (Resail-i Cahiz, s: 106).

Şiaların altıncı imamı, hicri 80 veya 83 yılında dünyaya gelen Cafer b. Muhammed es-Sadık (a.s.)'tır.

Şianın fikrî ve itikadı açıdan asri dayanağı İmam Sadık (a.s.) olup.Ehl-i beytin hadis ve ilimlerinin büyük bir bölümü bu imam tarafından yayılmıştır. İmam Sadık (a.s.) şiada vü­cuda gelen fırkalar arasında kalıp şiayı inhiraflardan korumak gibi önemli bir vazifeye her şeyden daha çok ihtimam göste­riyor, öncelik hakkı tanıyor ve daima onun fikirsel ve inançsal ihlasını ye mektebî bağımsızlığını tehdit eden kendi zamanın­daki inhiraflar karşısında etkilenmesini önlüyordu.

Cafer b. Muhammed Sadık (a s.)'ın imameti hakkında nakledilen hadisler Kafi (kitab-ul hüccet babı), Keşf-ül Ğumme fi marifet-il Eimme', İsbat-ul Vasiyye. İrşad-ı Müfid ve İsbat-ül Hüdat gibi şianın hadis ve tarih kitaplarının çoğunda zikredilmiştir.

İmam Bakır (a.s.) Medine'de yaşıyordu ama İmam Sa­dık (a s)'ın şialarının çoğu Irak'ta okluklarından veya daha başka nedenlerden dolayı o hazret bir süre Irak'ta yaşadı.

1) Keşf-ül-ül Ğumme. c. 2. t: 167-173.

 

O hazretin döneminde hükümet Emevierin elinden çıkıp Abbasilerin eline geçti. İmam Sadık (a.s.) -diğer imamlara -oranla- uzun bir süre halkı aydınlattıktan sonra nitekim 148 hicri kameri yılının Şevval ayında dünyadan göçüp, şialarını kendi yokluğundan kaynaklanan büyük ve ebedi bir üzüntüde bıraktı. O hazretin şehadeti hakkında ehli sünnetten bir hadis nakledilmiştir2, fakat Ebu Zühre onu sahih bilmemiş ve kendi görüşünü isbat etmek için de Mansur'un İmam Sadık (a.s.) hakkındaki övgülerine ve -Yakubi'nin rivayet etmiş olduğu- o hazretin dünyadan göçüşünden dolayı duyduğu üzüntüye istinat etmiştir3.

 

Aynı şekilde o. Mansur'dan bu tutumunu onun kendi hi­lafetinin temellerini sağlamlaştırmak doğrultusundaki tutumuy­la muhalif olduğuna inanmaktadır4.

 

Fakat bu iki şeyden hiçbirinin, o hazretin şehid olmadığına dair tarihi senet ve delil olmadığını söylemek gerek. Çünkü Mansur'un -İmam Sadık'(a s) m onun emriyle şehid edildiğini zahiren kabul etmek istemediği için - bir halife olarak üzüntü duyması tamamen doğal bir şeydir ve bunun benzerini de Masun İmam Rıza (as)nın hakkında yapmıştı Genelde sultanların ve onların emriyle gerçekleştirilen siyasi öldürmeler hakkında böyle bir tutum doğal ve normal bir şey'dir. Ve aynı şekilde Mansur'un hareketi, şiaların pek çoğunu öldürmesi ve hiç duraksamadan, onlara karşı düşmanlık bes­lemesi, Ebu Zühre'nin Mansur hakkındaki anlayışıyla tama­men çelişkilidir.

Bilakis İmam Sadık (a.s.)'ın Mansur'un emriyle öldürül­müş olması onun hükümet hakkındaki tutumuyla tamamen uygundur. Onun kendi düşmanlarıyla ilgili uyguladığı metodu da buydu. Mansur kendi tutumunun yan etkilerinden em­niyette kalabilmek için bu gibi teşebbüslerini perde ardında ve tamamen gizli bir şekilde gerçekleştiriyordu. Buna göre. O hazretin Mansur'un eliyle zehirlendiği hususunda bir tarihî se­net mevcutsa bunun kabul edilme zeminesi Mansur'un üzüntü duyması zeminesinden daha çoktur.

[ZEYNEP.76]

Allah razı olsun.

[merziye_raziye]

Allah sevabınıza yazsın inşallah

[kerbela şahidi]

ALLAH RAZI OLSUN İNŞALLAH.

[KERBELA@ŞEHİDİ]

Allah sevabınıza yazsın inşallah

[YESRİB]

allah razı olsun