KÖRLEŞEN KALBİME BİR IŞIKTI BU - HuseynDivaneleri.Com!

Geçen gün durakta durmuş minibüs bekliyordum. Beklerken çevreme de şöyle bir göz gezdiriyordum.O an gözüm küçük bir çocuğa takıldı. Sebze pazarının yanında yere dökülmüş çöpleri karıştırıyordu. Yete atılan bu çöpler; manavların tezgahtaki sebze ve meyvelerin içinden kokuşmuş, küflenmiş olanları seçip attıkları çöplerdi.
Kokuşmuş portakal, marul ....

Gözümü alamamıştım o çocuktan. Üstünü başını inceledim. Başında eskimiş beresi, yırtık pantolonu, giyilmekten perişan olmuş kirli montu, ayağına büyük gelen ancak sürüyerek yürüyebildiği ayakkabıları... Ne kadar da perişan haldeydi. Kolunun altında bir boya kutusu ve bir teneke vardı. Yüzüne ve ellerine ayakkabı boyası bulaşmıştı.

Ben onu izlerken o benden habersiz yerdeki çöpleri karıştırmağa devam ediyordu. Baktı ki dişe değer bir şey yok ayakkabılarını sürüye sürüye yolda ilerlemeğe devam başladı.
O an içimde bir acı hissettim. Kalbimi sanki bir matkap gibi delen bir sızı... Aman ya Rabbim. Neydi bu böyle?? Tam bir insanlık ayıbı... Bizim ayıbımızdı bu Allah 'ım.

Gidip çocuğ kolundan tutup, gözlerindeki pırıktıyı görmek istedim. Elinden tutup eve götürüp; güzel bir yemek yedirmek , üstüne başına doğru düzgün kıyafetler almak istedim. Belki içimdeki acıyı böyle dindirebilirdim.

Sonra kendimi düşündüm. Ne kada naşükür olduğumu düşündüm. Bu düşünceler acıma acı kattı. Benim her akşam eve gidip sofradaki yemeği beğenmeyişim, az olanla yetinmeyişim ve görüp bu görüntü beni ziyadesiyle üzmüştü.Çocuk yolun sonunda gözden kaybolmuştu. Ben ise arkasından bakakalmıştım.

Olduğum yerde diz çökmek istedim. " Allah' ım özür dilerim" diye Rabbime yalvarmak istedim. "Bağışla Allah'ım . Bu naşükürlüğümü cahilliğime ver" diye haykırmak istedim.
Bedenimin ruhuma dar gelmeğe başladığını hissediyordum. " Ne yapabilirdim " onu düşünüyordum. Yanımda para olsaydı gidip hepsini o çocuğun minik avuçlarına koyacaktım. Ama yoktu ki. Bir kaç saatlik açlığıma tahammül edememiş paramı harcamıştım. Ben bir kaç saatlik açlığıma sabredemezken kim bilir belki bu çocuk uzun zamandan beri yemek yemiyordu.

Ben çocukluğumu ayakkabı boyuyarak, bir portakala muhtaç bir şekilde değil çeşitli şımarıklıklar yaparak geçirmiştim. Herkesin imreneceği bir çocukluk hayatım olmuştu. Ama bu çocuğu görünce ben kendi çocukluğumdan yaptığım mızmızlıklardan utandım.

Acaba bu çocuk annesine -tabi annesi varsa- mızmızlanmış mıydı? "Neden evde güzel yemek yok" diye sofraya küsmüş müydü ?
Bu görüntüyle karşılaştığım için hem mutlu oldum hem de üzüldüm. Mutlu oldum çünkü ; Allah beni bu yolsa ıslah etti. Her şete şükretmesini öğrendim. Üzüldüm çünkü ; çok hata yapmıştım.

Allah'ım bize verdiğin her bir zerre içi sana binlerce, milyonlarca kez şükürler olsun.

KÜBRA AYDIN

	Gönderen	Konu: KÖRLEŞEN KALBİME BİR IŞIKTI BU (Okunma Sayısı 3084 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

KÖRLEŞEN KALBİME BİR IŞIKTI BU Etiketleri
KÖRLEŞEN KALBİME BİR IŞIKTI BU KÖRLEŞEN KALBİME BİR IŞIKTI BU Resimleri KÖRLEŞEN KALBİME BİR IŞIKTI BU Videoları